Piemonte

In oktober hangt er ’s ochtends mist tussen de heuvels rond Alba. Nebbia, zeggen ze hier, en daar komt de naam Nebbiolo vandaan. Het is een late, lastige druif: bleek van kleur, hoog in zuur en tannine, en pas overtuigend na jaren.

De Langhe is verkaveld in duizenden kleine percelen. Een familie bezit vaak niet meer dan een paar hectare, verspreid over verschillende hellingen. Op de zuidhellingen rond het dorp Barolo, op grijswitte mergel en fijn zand, ontstaat de wijn die de streek beroemd maakte. Daaromheen: Barbera met sappig zuur en weinig tannine, Dolcetto met donker fruit en een amandelbittertje, en op de zandige Roero-heuvels de witte Arneis.

Piemonte vraagt aandacht. Schenk hem ruim van tevoren open, geef hem tijd in het glas, en zet er iets stevigs bij.