Een lange tafel in de Valpolicella

Een Italiaans diner is geen gerecht met een wijn erbij. Het is een reeks, en de wijn beweegt mee.

Aperitivo

Het begint buiten, staand, met iets in de hand. Een Prosecco Superiore of een frizzante, en daarbij olijven, wat kaas, misschien gefrituurde salie. Niemand zit nog.

Antipasti

Als iedereen aanschuift komt de plank op tafel. Salumi, gegrilde groente in olie, bruschetta. Hier gaat de bubbel door, of je stapt over op een lichte rode wijn — een Valpolicella Classico, licht gekoeld. Dat laatste vinden Nederlanders vaak vreemd. In Veneto niemand.

Primo

De pasta of risotto. Met tomaat: iets met zuur, zoals Barbera of Chianti. Met room of boter: een witte wijn met textuur, een Lugana of een gerijpte Verdicchio.

Secondo

Nu pas komt het vlees, met een simpele bijgerecht ernaast. Dit is het moment voor de Ripasso, de Rosso Conero, de Vino Nobile.

Formaggi

De kaas komt vóór het dessert, niet erna. Een oude Parmigiano vraagt om een Amarone; blauwe kaas om iets zoets.

Dolce

Amandelgebak, of gewoon fruit. Een Recioto, of een zoete spumante.

Wat je hiervan meeneemt

Je hoeft niet zes flessen open te trekken. Maar de gedachte erachter — de wijn volgt het eten, niet andersom — maakt elke maaltijd beter. Begin licht, bouw op, eindig zoet.